محمود اعتضادی

رایانه - موسیقی - روانشناسی
 
اینترنت اشیا IoT چیست؟
ساعت ۳:٢٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٧ فروردین ۱۳٩٦ : توسط : محمود اعتضادی جمع

عبارت اینترنت اشیا یا اینترنت چیزها (Internet of Things) یا IoT اولین بار در سال ۱۹۹۹ توسط کوین اشتون ابداع شد که منظورش جهانی بود که در آن هر چیزی، از جمله اشیا، برای خود هویت دیجیتال داشته باشند و به رایانه های مرکزی که به آنها متصلند، اجازه دهند که آنها را سازماندهی و مدیریت کنند.


شاید این ایده در آن زمان کمی عجیب به نظر می رسید، اما همانطور که می دانید در حال حاضر همه مردم دنیا بوسیله دستگاه های متصل به اینترنت به هم متصل و با هم در ارتباطند و روز به روز این دستگاه های متصل در حال افزایش شده و بسیاری از آنها در کنترل هیچ شخصی نیست و به همین سبب فضایی در حال شکل گرفتن است که در ان تمام اشیا، دستگاه ها به اینترنت متصلند که می توان به آن اینترنت اشیا گفت.

این حالت را کوین کلی در کتاب قوانین نوین اقتصادی در عصر شبکه‌های خود در سال 1998 با اشاره به  نودهای کوچک هوشمند (مانند حسگرها) که به شبکه جهانی اینترنت وصل هستند، توصیف کرد. البته مفهوم امروزی اینترنت اشیا که امروزه مورد استفاده قرار می گیرد شامل اتصال هر موجودی اعم از انسان، حیوان یا اشیاء به اینترنت می شود که به نوعی قابلیت ارسال داده ها از طریق شبکه ای ارتباطی را داشته باشند – البته بوسیله دستگاهی که قابلیت دریافت اطلاعات از آن موجود و ارسال آن به یک دستگاه مرکزی(پردازنده یا مرکز داده) را داشته باشد.

شکل گسترده تر مفهوم اینترنت اشیاء که به آن اینترنت همه چیز(IoE) گفته می شود در مقاله اینترنت همه چیز(Internet of Everything) چیست؟ تشریح شده است.

 بسیاری از اپراتورهای بزرگ دنیا در حال تست یا راه اندازی آزمایشی فناوری نسل پنجم(5G) هستند که بستر ارتباطی برای ارتباط اشیا در دنیای اینترنت اشیاست که پیش بینی می شود که این فناوری ارتباطی و بسیاری از کاربردهای اینترنت اشیا تا سال 2020 میلادی محقق شوند.

اینترنت اشیاء در واقع شبکه‌­ای از اشیاء هستند که می‌توانند (با کمک کامپیوتر و از طریق ارتباط اینترنتی) با سایر اشیاء ارتباط برقرار کنند. "اشیاء" می­‌تواند شامل هر "چیزی" باشد که قابلیت جمع آوری داده­‌ها، کنترل شدن و یا ارتباط از راه دور را داشته باشد
اریک فیسچر، متخصص با تجربه آمریکایی در زمینه­ دانش و فناوری، به تحلیل این قابلیت جدید یعنی اینترنت اشیا «Internet Of Things» پرداخته که نتایج آن توسط مرکز تحقیقات کنگره آمریکا منتشر شده است. وی در توضیح اینترنت اشیاء (IoT) به شبکه‌­ای از اشیاء اشاره می‌کند که می‌توانند (با کمک کامپیوتر و از طریق ارتباط اینترنتی) با سایر اشیاء ارتباط برقرار کنند. "اشیاء" می­‌تواند شامل هر "چیزی" باشد که قابلیت جمع آوری داده­‌ها، کنترل شدن و یا ارتباط از راه دور را داشته باشد. به عنوان نمونه خودروها، اسباب و وسایل مختلف خانگی، ابزارآلات پزشکی، شبکه­‌های الکتریکی، ابزارآلات مختلف صنعتی و ساختمانی و ... مثال­‌هایی از این "اشیاء" هستند. به عبارت دیگر، "اینترنت اشیاء" در برگیرنده­ تعداد زیادی از اشیاء به هم وابسته است. در حقیقت، این پدیده به عنوان مرحله­ اصلی در سیر تکامل فضای مجازی شناخته شده است.

سامسونگ، ال‌جی، اپل، گوگل و فیلیپس در حال حاضر بر روی دستگاه‌های متصل به هم کار می‌کنند و شرکت‌های کوچک بی‌شماری نیز به تحقیقات در این زمینه مشغولند. براساس تحقیقات انجام شده انتظار می‌رود تا سال 2020 دستگاه‌های متصل به یگدیگر به 25 میلیارد برسد .


 
تصویر برف امروز 30 بهمن 1395
ساعت ٧:۳٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۳٠ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : محمود اعتضادی جمع

تصویر امروز 30 بهمن دانشگاه فردوسی مشهد


 
چطور به بچه‌ها انگیزه درس خواندن دهیم؟
ساعت ٧:۱٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٥ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : محمود اعتضادی جمع

چرا انگیزه دادن به کودکان اینقدر سخت است؟
ما پدر و مادرها اغلب، باورِ نادرست و خنده‌داری داریم که فرزندان‌مان به حرف‌های ما توجه نمی‌کنند مگر آنکه گوش‌شان را بپیچانیم. ولی واقعیت این است که تلاش‌های شما برای ایجاد انگیزه در فرزند‌تان، احتمالا نتیجه‌ی منفی دارند.

شما نمی‌توانید فرزندتان را مجبور کنید که به درس خواندن اهمیت بدهد، فقط به این دلیل که برای شما مهم است، و ممکن است با این کار مانع از ایجاد انگیزه در او بشوید. بدتر از همه این است که فشار و تلاش برای ایجاد انگیزه در کودک، معمولا تبدیل به جنگِ قدرت می‌شود. اگر به نمره‌های کودک‌تان، بیشتر از عملکردش اهمیت بدهید، تصورات شما اشتباه است.
 
اگر وارد حریم کودک‌تان شده‌اید و سعی دارید او را مجبور کنید که به درس خواندن اهمیت بدهد، فقط به این دلیل که درس خواندن او برای شما مهم است، باید این رفتار خود را کنار بگذارید و از خودتان بپرسید «در اینجا مسئولیت فرزند من چیست؟ مسئولیت من چیست؟»

اگر کودک شما درس نمی‌خواند، وظیفه‌ی شما به عنوان پدر یا مادر، این است که حس مسئولیت‌پذیری را در او ایجاد کنید و به او بیاموزید که دنیای واقعی چگونه است. در دنیای واقعی، اگر کاری را که به شما محول شده انجام ندهید، پولی دریافت نمی‌کنید. برای کودک عواقبی ایجاد کنید تا به او نشان بدهید که نتیجه‌ی انتخاب‌های اشتباه چیست، ولی هرگز او را وادار به انجام تکالیف ریاضی نکنید، فقط به این دلیل که انجام تکالیف ریاضی او برای شما اهمیت دارد. عواقب و نتایج، موجب ایجاد انگیزه نمی‌شود. عواقب و نتایج را به این دلیل بازگو می‌کنید که وظیفه‌ی خودتان به عنوان پدر یا مادر را انجام بدهید. حرف آخر اینکه، نمی‌توانید کسی را وادار کنید که به چیزی اهمیت بدهد. در اینجا نقش شما الهام‌بخش بودن و ترغیب کردن است.
 
والدین، اغلب خودشان را مسئول عاقبت فرزندان در زندگی می‌دانند، ولی باید بدانید که هرگز این‌طور نیست و در نهایت، خود فرزند، مسئول انتخاب‌هایش است. ولی از آنجا که فکر می‌کنیم موفقیت فرزندان به ما بستگی دارد، وارد حوزه‌ای می‌شویم که به آن تعلق نداریم. به ما آموخته‌اند که باید به طریقی، فرزندمان را کنترل کنیم، بنابراین بیشتر ما، بدون فکر کردن، وارد حریم آنها می‌شویم. ما فکر می‌کنیم که باید به کودکان انگیزه بدهیم تا چیزهای خاصی را در زندگی بخواهند، ولی این کار فقط موجب می‌شود تا آنها در برابر ما واکنش نشان بدهند. ممکن است که کودک، خواسته‌های شما را انجام بدهد تا از سرزنش‌های شما رها شود یا حتی شما را راضی کند، ولی این مسئله موجب ایجاد انگیزه در او نمی‌شود. دوباره تکرار می‌کنم، شما باید برای کودکان خود الهام‌بخش باشید و آنها را ترغیب کنید. هدف ما یکسان است، ما می‌خواهیم که فرزندان‌مان انگیزه داشته باشند، ولی چیزی که موجب ایجاد تفاوت می‌شود، روش رسیدن به این هدف است.
 
سعی می‌کنم که به او انگیزه بدهم، ولی نمی‌دانم چرا بی‌فایده است؟
در واقع بعضی از کودکان نسبت به سایرین، انگیزه‌ی کمتری دارند. کودکانی وجود دارند که بسیار باهوش‌اند، ولی در کارنامه‌‌شان نمره‌های پایینی می‌گیرند. بعضی از آنها با وجود تمام تلاش‌های معلم و والدین، در کلاس می‌نشینند و به یک جا زل می‌زنند. شاید فرزند شما فراموش می‌کند تکالیف مدرسه‌اش را انجام بدهد، یا بدتر از آن، تکالیف مدرسه را انجام می‌دهد ولی هرگز آنها را به معلم نشان نمی‌دهد. شاید کودکی در سنِ پیش از نوجوانی دارید که ظاهرا به هیچ چیز علاقه‌مند نیست و هیچ سرگرمی یا شور و اشتیاقی ندارد. شاید نوجوان شما به راحتی تسلیم می‌شود یا نمی‌خواهد تلاش کند. شاید او با وجود تمام تلاش‌های شما، درجا می‌زند یا حتی به جای پیشرفت، پس می‌‌رود. (اگر نگرانی‌های دیگری دارید، حتما از مدرسه یا پزشک متخصص کودکان بخواهید که احتمال وجود اختلالات در یادگیری، اختلال کم توجهی- بیش‌فعالی (ADHD) یا اختلال کم‌توجهی (ADD)، افسردگی، اعتیاد و سایر شرایط را در کودک شما بررسی کند.)
 
اگر کودک انگیزه‌ی کمی دارد، این مسئله می‌تواند به دلیلی برای نگرانی و سرخوردگی و حتی گاهی، ناامیدی مبدل شود، و این همان جایی است که مشکل، شروع می‌شود. مشکل اصلی، واکنش شما به نبودِ انگیزه در کودک است، نه خودِ مسئله‌ی بی‌انگیزه بودن کودک. وقتی از او عصبانی می‌شوید، سعی می‌کنید به دلیل اضطراب و نگرانیِ خودتان او را با انگیزه کنید، و فراموش می‌کنید که نمی‌توان کسی را وادار کرد که به چیزی اهمیت بدهد.


این سوالات را از خودتان بپرسید:

 آیا نگرانی شما موجب شده که غُر بزنید، مدام در اطراف او باشید، به او فشار بیاورید، با وعده و وعید او را راضی کنید یا برای او بیش از حد پدر و مادری کنید؟

 آیا سرخوردگی موجب شده تا فریاد بکشید، جیغ بکشید، به او التماس کنید، او را تنبیه کنید، یا دست‌های‌تان را به نشانه‌ی ناامیدی بالا بیاورید؟
 
آیا درماندگی موجب شده تا با همسرتان مشاجره کنید، زیرا فکر می‌کنید او هرگز به اندازه‌ی کافی برای انگیزه دادن به کودک شما تلاش نمی‌کند؟
 
آیا عدم موفقیت کودک موجب شده تا همواره سعی کنید که او را وادار کنید تغییر کند و انگیزه‌ی بیشتری داشته باشد؟

اگر هر یک از کارهای گفته شده در بالا را انجام می‌دهید، احتمالا این واکنش‌ها را از فرزندتان دیده‌اید: مقاومت می‌کند، مطابق میل شما رفتار می‌کند تا از سرزنش‌های شما در امان باشد، سرکشی می‌کند، یا بر رفتار و مواضع خود، بیشتر پافشاری می‌کند. بگذارید صریح بگویم، او چه با شما مقابله کند و چه مطابق میل شما رفتار کند، نتیجه این است که در میزان انگیزه‌ی او، هیچ تغییری ایجاد نخواهد شد. شاید بتوانید او را وادار کنید آنچه را که شما می‌خواهید انجام بدهد، ولی کمک به او برای داشتن انگیزه‌ی بیشتر، همچنان هدفی دست‌نیافتنی خواهد بود.
 
فرزند من انگیزه‌ی انجام هیچ کاری را ندارد
اگر اطمینان دارید که کودک‌تان دچار اختلالات یادگیری یا اختلالات رفتاری نیست، و باز هم در زندگی خانوادگی مشارکت نمی‌کند و کارهای خانه یا تکالیف مدرسه را انجام نمی‌دهد، احتمالا نتوانسته‌اید او را در مسیرِ درست نگاه دارید. در این حالت، باید او را مسئولیت‌پذیر کنید و نتایجی برایش ایجاد کنید که او را به مسیر درست هدایت کند. برای مثال، به او بگویید زمانی می‌تواند بازی رایانه‌ای انجام بدهد که تکالیف مدرسه و کارهای خانه را انجام داده باشد. همزمان با انجام این کار، به اندازه‌ی کافی عقب بایستید تا متوجه شوید که کودک، چه شخصیتی دارد. اگر به موقع از خواب بیدار نمی‌شود، دخالت نکنید تا متوجه شوید که الگوی خواب او چیست. اگر از انجام دادنِ کار خاصی بیزار است، با او صحبت کنید و ببینید که آیا می‌توانید کارهای او را با یکی از خواهرها یا برادرهایش عوض کنید. نمی‌گویم که باید مطابق میل آنها رفتار کنیم، ولی بد نیست اگر بررسی کنیم و ببینیم که آنها چه کارهایی را بهتر انجام می‌دهند. شاید پسرتان از قرار دادن ظرف‌ها در ماشین ظرف‌شویی بیزار باشد، ولی دوست داشته باشد شام بپزد چون در آینده قصد دارد که سرآشپز بشود. با این کار، به کودک کمک می‌کنید تا خود را بهتر ببیند و تعریف کند. از سرِ راه او کنار بروید و سعی کنید که او را بشناسید، سپس به او اجازه بدهید که برای خود، فکر کند و تصمیم بگیرد. به طور همزمان، درباره‌ی کارهای اساسی که باید در زندگی انجام بدهد، او را پاسخگو و مسئولیت‌پذیر کنید.
 
چگونه به کودکان خود القاء می‌کنید که به خود انگیزه بدهند؟
 
۱. اجازه ندهید که اضطراب و نگرانی شما موجب شود تا برای ایجاد انگیزه به آنها فشار بیاورید
 با این کار، فقط به آنها این انگیزه را می‌دهید که در برابر شما مقاومت کنند یا برای آرام کردن‌تان از شما اطاعت کنند، زیرا می‌خواهند که آنها را تنها بگذارید. این کار به همان اندازه که موجب تلاش آنها برای آرام کردن شما یا مقاومت در برابر شما می‌شود، به افزایش انگیزه در آنها منتهی نمی‌شود. با این کار، به جای آنکه بر خودشان و یافتن انگیزه‌های درونی تمرکز کنند، به دنبال واکنش نشان دادن در برابر شما هستند. نگرانی و نیاز شما به اهمیت دادن آنها، موجب شکل‌گیری جنگ قدرت میان شما و فرزندتان می‌شود.
 
۲. الهام‌بخش باشید
تنها راهِ انگیزه دادن، تلاش نکردن برای انگیزه دادن است. به جای آن، سعی کنید برای کودک‌تان الهام‌بخش باشید. چطور باید این کار را انجام بدهید؟ کافی است که الهام‌بخش باشید. از خودتان بپرسید که آیا رفتارهای‌تان الهام‌بخش است یا کنترل‌کننده؟ بدانید که اگر رفتار شما کنترل‌کننده باشد، فرزندتان سعی می‌کند تا کارهایی غیر از آنچه شما می‌خواهید انجام بدهد. به کسی که در زندگی شما الهام‌بخش بوده فکر کنید و سعی کنید مانند او باشید. فراموش نکنید که اگر به فرزندتان فشار بیاورید، تنها انگیزه‌ای که در او ایجاد می‌کنید، انگیزه‌ی مقاومت کردن در برابر شماست.
 
۳. اجازه بدهید که کودک به تنهایی تصمیم بگیرد و با نتایج آن روبرو شود
به فرزندتان اجازه دهید که خودش تصمیم بگیرد. وقتی تصمیم اشتباهی می‌گیرد، بگذارید با نتایج طبیعی که به دنبال آن تصمیم اشتباه ایجاد می‌شود، روبرو شود و خودش مسئولیت آن اشتباه را بپذیرد. مثلا اگر نتیجه‌ی انجام ندادن تکالیف مدرسه، استفاده نکردن از کامپیوتر است، امکانِ بازگرداندن زمان استفاده از کامپیوتر را در دستان خود او بگذارید. یعنی اگر تکلیفی را که به او محول شده تمام کند، زمان استفاده از کامپیوتر را که بر سر آن توافق کرده‌اید به دست می‌آورد. این می‌تواند برای او انگیزه‌ای در جهتِ درست باشد، بدون اینکه لازم باشد به او بگویید که چه کاری انجام بدهد، چگونه این کار را انجام بدهد و بدون اینکه لازم باشد درباره اهمیت انجام تکالیف سخنرانی کنید. شما باید به عنوان پدر و مادر از خود بپرسید که «در مورد چه چیزهایی باید صبور باشم؟ ارزش‌ها و اصول من کدامند؟» و به آنها پایبند باشید.
 
۴. سوالات زیر را از خود بپرسید:
 
چه چیزی به فرزند من انگیزه می‌دهد؟
 او واقعا چه می‌خواهد؟
 برای کمک به او برای جستجو و کشف علاقه‌هایش، باید چه سوالاتی را از او بپرسم؟
 اهداف و آرزوهای او چیست؟
 
به اندازه‌ی کافی از کودک فاصله بگیرید تا او را به صورت فردی مستقل ببینید. سپس سعی کنید تا آنچه را که می‌بینید، درک کنید. برای فهمیدن پاسخ سوال‌های بالا، با او صحبت کنید. سپس گوش بدهید، نه به جواب‌هایی که دوست دارید از او بشنوید، بلکه به چیزهایی که فرزندتان می‌گوید. فقط به او گوش کنید. به پاسخ‌های او احترام بگذارید، حتی اگر با آنها موافق نیستید.
 
۵. انتخاب کنید که می‌خواهید از چه دری وارد شوید
۲ در را تصور کنید. درِ شماره‌ی ۱، برای والدینی است که می‌خواهند به کودک خود انگیزه بدهند و کاری کنند که کودک کارهای درست را در زندگی انجام بدهد: یعنی از خواب بیدار شود، به مدرسه برود، وظایف خود را انجام بدهد، و موفق باشد. درِ شماره‌ی ۲ برای والدینی است که می‌خواهند خودِ کودک، انگیزه‌ی انجام آن کارهای خوب را داشته باشد. آنها می‌خواهند طوری بر کودک تاثیر بگذارند که برای کارهایی تلاش کند که به آنها علاقه دارد. یعنی کودک فقط کارهای درست را انجام ندهد، بلکه خودش بخواهد که آن کارهای درست را انجام بدهد.
 
شما از کدام در وارد می‌شوید؟ اگر از درِ شماره‌ی ۱ وارد می‌شوید، راه رسیدن به آن هدف، فشار آوردن، تنبیه کردن، التماس کردن، غُر زدن، باج دادن، جایزه دادن و وعده و وعید دادن برای راضی کردنِ کودک است. اگر درِ دوم را انتخاب می‌کنید، برای رسیدن به آن هدف، باید سوالات مختلفی را بپرسید. به جای «آیا تکالیفت را انجام داده‌ای؟» بهتر است بگویید: «چرا امروز تکالیفت را انجام دادی ولی دیروز انجام ندادی؟ متوجه شدم که دیروز تکالیف هندسه را انجام ندادی، ولی امروز تکالیف تاریخ را انجام دادی. هندسه و تاریخ چه تفاوتی برایت دارند؟» محققی باشید که جستجو و کاوش می‌کند، و به کودک کمک کنید تا انگیزه‌ها و علاقه‌های خود را کشف کند.
 
۶. شما مقصر نیستید
نبود انگیزه در کودک، تقصیر شما نیست، پس مسئله را شخصی نکنید. با این کار، ممکن است که با ایجاد مقاومت بیشتر، به عدم موفقیت بیشتر کودک کمک کنید. این‌طور به مسئله نگاه کنید که مثلا اگر از فاصله‌ی بسیار نزدیک به آینه نگاه کنید، نمی‌توانید خودتان را ببینید و فقط تصویر تاری می‌بینید. ولی وقتی از آینه فاصله می‌گیرید، می‌توانید خودتان را واضح‌تر ببینید. در مورد کودک نیز همین طور رفتار کنید. گاهی آنقدر به آنها نزدیک هستیم و گرفتار آنها شده‌ایم که نمی‌توانیم آنها را جدا از خود ببینیم. ولی زمانی که به اندازه‌ی کافی از او فاصله می‌گیرید، می‌توانید شخصیت واقعی او را ببینید و بفهمید که چه چیزی در او انگیزه ایجاد می‌کند، و سپس می‌توانید به او کمک کنید تا او نیز، خودش را بهتر درک کند. وقتی عقب می‌ایستید و تماشا می‌کنید، می‌فهمید که چه چیزی در مورد او موثر است، چرا او برای چیزهای خاصی تلاش می‌کند و چه چیزی او را به حرکت وامی‌دارد. کارهایی وجود دارد که کودک هرگز انگیزه‌ای برای انجام آنها نخواهد داشت، ولی انجام آن کارها برای او لازم است. ممکن است که کودک از انجام کارهای خانه بیزار باشد و سعی کند که از انجام آنها شانه خالی کند، و اینجاست که شما باید عواقب و نتایجی را برای انجام ندادنِ وظایف او ایجاد کنید.
هدف این است که وقتی کودک مجبور است که کاری را با بی‌میلی انجام بدهد، بر او تاثیر بگذاریم و به اندازه‌ی کافی او را بشناسیم تا بفهمیم که چه آرزوهایی دارد. شما به عنوان پدر یا مادر، باید مهارت‌های او را در تعریف چیزهایی که برایش مهم است تقویت کنید. شما باید کمک کنید تا کودک‌تان بفهمد که چه کسی است، چه چیزی برایش مهم است و برای رسیدن به آن، حاضر است چه کارهایی را انجام بدهد. مسئولیت ما این است که به کودک‌مان کمک کنیم تا این کار را انجام بدهد، نه اینکه خودمان آن را برای او انجام بدهیم. ما باید به اندازه‌ی کافی از سرِ راه او کنار برویم تا بفهمد که کیست، به چه فکر می‌کند و به چه چیزهایی علاقه دارد.
 
منبع:سایت فردا


 
فناوری های راهبردی در سال ۲۰۱۶
ساعت ۳:٥٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٠ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : محمود اعتضادی جمع

در دسامبر ۲۰۱۵  ده فناوری توسط بنیاد گارتنر به عنوان فناوری های راهبردی در سال ۲۰۱۶ معرفی شدند.
این فناوری‌ها در سه دسته بندی مختلف به شرح زیرمی‌باشند:

1- تورهای دیجیتال:(Digital Mesh)
    -تور ابزارها (Device Mesh)
    -تجربه پنهان کاربر (Ambient User Experience)
    -مواد چاپ سه بعدی   (۳D-Printing Material)

2-ماشین‌های هوشمند:(Smart Machines)
    -اطلاعات درباره همه چیز (Information of Everything)
    -یادگیری ماشین پیشرفته (Advanced Machine Learning)
    -عامل‌ها و اشیای خودمختار (Autonomous Agents and Things)

3-واقعیت جدید فناوری اطلاعات: (The New IT Reality)
    -معماری تطبیقی امنیت (Adaptive Security Architecture)
    -معماری پیشرفته سیستمهای کامپیوتری (Advanced System Architecture)
    -کاربردهای توری و معماری سرویس (Mesh App and Service Architecture)
    -معماری و سکوهای اینترنت اشیا (Internet of Things Architecture and Platforms)

 منبع: http://www.forbes.com


 
گوگل چیزهای زیادی را در موردتان می داند
ساعت ۳:۳۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٧ دی ۱۳٩٥ : توسط : محمود اعتضادی جمع

به جرأت می توان گفت که گوگل، شما را بهتر از نزدیک‌‌ترین دوستان و یا حتی اعضای خانواده‌تان می شناسد چرا که این غول جست و جوگر جهان، تمامی فعالیت های شما در حین استفاده از سرویس ها و خدمات خود را لحظه به لحظه، ثبت و ذخیره می کند، بنابراین، گوگل چیزهای زیادی را در موردتان می داند که شاید حتی به فکر خودتان هم نرسیده باشد.
اما خوشبختانه این شرکت در این زمینه بسیار شفاف عمل می کند و به کاربران خود این اجازه را می دهد تا به تمامی آن چه که این شرکت، در مورد آن ها می دانند، دسترسی داشته باشند و یا در صورت تمایل، تمامی این اطلاعات را پاک کنند.

https://telegram.me/IT_UM


 
استعلام سریال گوشی‌ تلفن‌همراه
ساعت ۱۱:٠٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٤ شهریور ۱۳٩٥ : توسط : محمود اعتضادی جمع

میتوان با ارسال شماره سریال گوشی های تلفن همراه وارداتی به شماره پیامک 30008887 استعلام کرده و گوشی های قاچاق را از غیرقاچاق تشخیص داد.

این سامانه بخشی از سامانه جامع گمرکی و پنجره واحد تجارت فرامرزی محسوب می‌شود و یکی از برنامه های اصلی و عملیاتی گمرک در امر مبارزه با قاچاق کالا است که گام بزرگی در مبارزه با ورود کالای قاچاق به کشور به شمار می رود.


 
حذف سکشن ها و پاورقی ها
ساعت ۸:٠٩ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٦ امرداد ۱۳٩٥ : توسط : محمود اعتضادی جمع

امروز یکی از دانشجویان ارشد روش حذف سکشن ها و پاورقی ها در ورد را پرسیدند.


ابتدا کلیدهای ترکیبی Ctrl + H و سپس  Special را انتخاب و گزینه‌های Section break و   Footenote mark را انتخاب و Replace with رو خالی گذاشته و Repalce all رو کلیک کنید.
آموزش کوتاه و تصویری بالا روش حذف سکشن و  پاورقی در ورد است.
البته اگر قصد حذف یکی از این دور را دارید فقط مورد خاص را انتخاب کنید


 
قطع شدن سرویس تلگرام
ساعت ٥:۱٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٦ امرداد ۱۳٩٥ : توسط : محمود اعتضادی جمع

تلگرام در شبکه توییتر خود اعلام کرد پیام رسان این شرکت امروز صبح در ارایه سرویس های معمول با مشکل مواجه شده است.


 
سه تار نوازی در دستگاه نوا
ساعت ٧:٥٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٩ تیر ۱۳٩٥ : توسط : محمود اعتضادی جمع
 
نشانی سوپرگروه فناوری اطلاعات IT در تلگرام
ساعت ٦:٤٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩٥ : توسط : محمود اعتضادی جمع

نشانی سوپرگروه فناوری اطلاعات IT  در تلگرام

https://telegram.me/joinchat/BCUW7DvbMfXF22nsucxHqg

 

https://telegram.me/IT_UM


 
← صفحه بعد