محمود اعتضادی

رایانه - موسیقی - روانشناسی
 
۷ گام تا امن کردن شبکه wifi
ساعت ۸:۳۸ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٤ آبان ۱۳٩۳ : توسط : محمود اعتضادی جمع

چگونه شبکه‌ی وای‌ فای خود را امن‌ کنیم؟

گام نخست: جایگزین کردن یک رمز عبور قوی به جای رمز عبور پیش‌فرض

کاربران شبکه اینترنت بی‌سیم معمولا رمز عبور پیش‌فرض روتر را تغییر نمی‌دهند. شرکت‌ها معمولا پایگاه داده‌ای از رمزهای عبور پیش‌فرض دارند که احتمال اینکه هکرها به آن دسترسی داشته باشند زیاد است. این پایگاهها در بازار سیاه خرید و فروش‌های اینترنتی نیز موجود است. درست مثل یک دسته کلید با هزاران کلید متفاوت که ممکن است یکی از آن‌ها بتواند قفل درب شما را باز کند. پس بهتر است در نخستین قدم، رمز عبور روتر خود را تغییر دهید و به جای رمز عبور پیش‌فرض، یک رمز عبور قوی و پیچیده قرار دهید.

گام دوم: تغییر نام شبکه

هر شبکه بی‌سیم دارای یک شناسه یا SSID است که معمولا این نام، نام سازنده روتر به همراه شماره مدل روتر است. اگر هکرها از شرکت اینترنتی شما و شمال مدل روتر آن آشنا باشند، شاید کار برای آن‌ها راحت‌تر باشد. پس بهتر است که این نام را نیز تغییر دهید تا کار را برای هکرها، دشوارتر کنید.

گام سوم: بررسی تناوبی لیست دستگاههای متصل شده

بسیاری از روترها (خصوصا روترهای نسل جدید) قابلیت این را دارند که به شما نشان دهند چه دستگاه یا دستگاههایی به شبکه وای فای شما متصل شده اند. بهتر است هر از چندی این مساله را بررسی کنید تا مطمئن شوید تنها رایانه‌ها و تبلت‌های موجود در منزل شما به شبکه وای فای شما متصل شده‌اند.

برای این‌کار باید با استفاده از مرورگر اینترنتی خود، به روتر متصل شوید. در بسیاری از روترها شیوه‌‌های اتصال به روتر را توضیح داده است.

معمولا روترها برای وارد شدن به تنظیمات از آی‌پی‌های ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱ یا ۱۹۲.۱۶۸.۰.۱ استفاده می‌کنند. بدین‌ترتیب باید یکی از مرورگرهای خود را باز کنید و یکی از این دو آی‌پی را وارد کنید تا وارد مدیریت روتر خود شوید. معملا شناسه و رمز عبور، واژ‌ه‌ی Admin است مگر اینکه شرکت اینترنتی شما، واژه‌ی خاصی را در حین نصب، برای ورود مشخص کرده باشد.

پس از ورود به بخش مدریریت روتر، لیستی از DHCP Clientsها وجود دارد که به راحتی می توانید ببینید که آیا کسی به وای فای شما متصل است یا نه. این آدرس در برخی روترها کمی تفاوت دارد اما پیدا کردن آن چندان دشوار نیست.

گام چهارم: استفاده از نرم‌افزارهای امنیتی

یکی دیگر از روش‌های افزایش امنیت وای‌فای، استفاده از برنامه های کاربردی‌ای است که بدین منظور تولید شده‌اند. بعضی از برنامه‌ها، پیش از اتصال کاربر به اینترنت، چند سوال امنیتی از کاربر می‌پرسد که در صورت پاسخ صحیح، کاربر می‌تواند به وای‌فای متصل شود. البته تمامی این سوالات توسط خود کاربر و به منظور حفاظت امنیت بیشتر ایجاد شده‌ است. در این مورد، برنامه‌ی WiFi Guardian توصیه می‌شود.

نرم افزار دیگری نیز برای امنیت وای فای وجود دارد که شما را از گزند ورود غریبه‌ها در امان می‌دارد. یکی از این نرم‌افزارها Wireless Network Watcher است که به محض اتصال یک فرد غریبه به وای فای شما، این مساله را به شما اطلاع می‌دهد.

گام پنجم: خاموش کردن مهمان شبکه

روترها در حالت پیش‌فرض، بخش «مهمان شبکه» را غیر فعال می‌کنند. این بخش، برای به اشتراک گذاری اینترنت شما به کسانی که شما تعریف می‌کنید کاربرد دارد. بهتر است برای اطمینان، از خاموش بودن این گزینه مطلع باشید. این گزینه در بسیاری از روترها و در بخش مدیریت روتر، با عنوان Guest Access درج شده است که با انتخاب گزینه‌های Off و On می‌توانید آن را خاموش یا روشن کنید.

گام ششم: به روز رسانی تناوبی سیستم عامل روتر

روترها معمولا هر از چندی نرم‌افزارهای امنیتی سیستم خود را به روز رسانی می‌کنند. این نرم‌افزاها معمولا در وب‌سایت روتر قرار داده می‌شود که بهتر است روتر خود را به روز نگه دارید.

گام هفتم: خاموش کردن روتر در زمان‌های غیر فعال
بهتر است در زمان‌هایی که به اینترنت متصل نیستید، و یا به مسافرت می‌روید، دستگاه روتر خود را خاموش کنید. این کار به شما اطمینان صد در صدی می‌دهد که کسی به شبکه وای‌فای شما متصل نیست

 

منبع: iritn.com


 
نشان شوالیه‌‌ بر سینه خالق "نینوا"
ساعت ۸:۳٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٤ آبان ۱۳٩۳ : توسط : محمود اعتضادی جمع

استاد حسین علیزاده، آهنگساز و نوازنده مطرح تار و سه‌تار که هم‌اکنون در تور کنسرت‌های اروپایی خود به سر می‌برد، پس از بازگشت به ایران، شامگاه ششم آذرماه، طی مراسمی در اقامتگاه سفیر کبیر فرانسه، نشان شوالیه هنر و ادبیات را از برونو فوشه، سفیر کبیر این کشور در ایران دریافت خواهد کرد.

نشان شوالیه، نشان هنر و ادب، نشان افیسر، نشان کماندو و... نشان‌ها و مدال‌هایی هستند که دولت فرانسه در مقاطع مختلف زمانی به اهالی فرهنگ و هنر اهدا می‌کند. در این میان نشان شوالیه یکی از نام آشناترین این نشان‌ها در ایران است چرا که پیش از این نصیب شخصیت‌های علمی و فرهنگی کشورمان و هنرمندانی چون پری صابری، محمد‌علی سپانلو، جلال ستاری، پروفسور محمود حسابی و... شده بود در بین اهالی موسیقی نیز این نشان به شهرام ناظری و محمدرضا شجریان تعلق یافت. این‌بار اما نشان شوالیه هنر و ادبیات دولت فرانسه بر سینه هنرمندی جای می‌گیرد که با یک عمر فعالیت بی‌وقفه خود، تاریخ سیاسی- اجتماعی این مرز و بوم را در آثار موسیقایی‌اش روایت کرده است.

تاریخ در زخمه


بی شک اگر آیندگان بخواهند ردی از امروز ما را پس از بررسی در کتب تاریخی، در آثار هنری جست‌وجو کنند، باید لحظاتی نیز در آثار حسین علیزاده درنگ کنند و به موسیقی‌اش گوش سپارند. هنرمندی که از سال 1356 با کنسرت نوا در جشن هنر شیراز گامی نو در مسیر موسیقی ایرانی برداشت. نگاه متفاوت علیزاده به موسیقی به عنوان هنری تاثیرگذار که می‌تواند جریانات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را- که حتی گاهی در تضاد با هم هستند- رهبری کند، او را در تمام این سال‌ها از دیگر موزیسین‌های هم دوره‌اش متمایز کرده است... او با شور و هیجانی وصف‌ناشدنی در واکنش به حوادث 17 شهریور 57 در قالب گروه چاووش، «ژاله خون شد» را می‌سازد، در سال 1362 در 32 سالگی با «نی‌نوا» ی بی‌مانندش که به گواه خودش از نظاره بر غروب آفتاب در یک افق الهام گرفته شده، صدایی چند وجهی خلق می‌کند که صدای نسل‌های مختلف در برهه‌های گوناگون تاریخی بوده و هست، در سال 1370 «آوای مهر» را به مردم مصیبت‌زده زلزله رودبار تقدیم می‌کند، در سال 1382 با کنسرت «هم نوا با بم» با مردم زلزله‌زده بم، همنوا می‌شود و در قالب آلبوم «فریاد» با نگاهی دوسویه که متاثر از فضای سیاسی و اجتماعی آن دوران نیز هست، شعری از فریدون مشیری را با مردمش فریاد می‌کند: «من به تنگ آمده‌ام از همه‌چیز، بگذارید هواری بزنم...»، در سال 1386 با گروه هم آوایان بی‌پروا بر شعر دیگری از فریدون مشیری اعتراض خود را در قالب موسیقی‌اش بیان می‌کند: «با همین دیدگان اشک آلود، از همین روزن گشوده به دود، به پرستو، به گل، به سبزه درود» و...

ماندگاری در نوآوری

اما هنر حسین علیزاده فقط در این همگام بودن با زمانه، پیوند داشتن با بطن جامعه و استفاده از موسیقی به مثابه یک وسیله ارتباطی با محیط پیرامونی‌اش برای بیان رسالت‌های سیاسی و اجتماعی خلاصه نمی‌شود. او از همان سال‌های نخست حضورش در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی به خوبی نشان داد که می‌تواند ضمن پایبندی به اصالت‌های موسیقی ایرانی، نوآوری و ابداع کند و از این طریق، این موسیقی را پویا و زنده نگه دارد. علیزاده با اجرای کنسرت نوا با صدای بانو پریسا در جشن هنر شیراز و ساخت قطعاتی چون «سواران دشت امید» و «حصار»، فرمی تازه به موسیقی ایرانی ارایه کرد... از طرف دیگر او هم‌آوایی و رویکرد پلی‌فونیک (چند صدایی) در موسیقی ایرانی را به بهترین شکل با آلبوم «راز نو» به جهان موسیقی ایرانی معرفی کرد و سپس در « به تماشای آب‌های سپید»، «سرود گل»، «ساز خاموش»، «سرود مهر» و... آن را ادامه داد. نوآوری‌های حسین علیزاده در موسیقی ایرانی امروزه دستمایه بسیاری از موزیسین‌های جوان قرار گرفته، جوانانی که می‌کوشند نه مثل او، که دست‌کم تا حدودی شبیه او باشند.

نشانی برای یک عمر تلاش


حسین علیزاده ششم آذرماه در اوایل 63 سالگی در حالی نشان شوالیه را از سفیر کبیر فرانسه دریافت می‌کند که برخلاف بسیاری از همنسلانش هنوز هم باانرژی کار می‌کند، تور کنسرت‌های داخلی و خارجی‌اش را برگزار می‌کند، در فستیوال‌های مختلف موسیقی در داخل و خارج از ایران شرکت می‌کند، موسیقی فیلم می‌سازد، می‌نویسد، پژوهش می‌کند، آموزش می‌دهد و... بی شک استاد علیزاده در طول این سال‌ها نه تنها یک تنه بار پویایی، خلاقیت و نوآوری در موسیقی ایرانی را در داخل کشور بر دوش کشیده بلکه در معرفی این موسیقی به بیرون از مرزها نیز تلاش‌های فراوانی کرده است. چنان که علاوه بر دریافت چهار سیمرغ بلورین بهترین موسیقی فیلم از جشنواره فیلم فجر، دو جایزه انجمن منتقدان سینما برای موسیقی فیلم‌های «آسمان زرد کم عمق» و «ملکه» و تندیس حافظ برای موسیقی فیلم «لاک‌پشت‌ها هم پرواز می‌کنند»، سه بار هم برای آلبوم‌های «فریاد»، «بی تو بسر نمی‌شود» و «به تماشای آبهای سپید» نامزد دریافت جایزه گرمی در بخش بهترین آلبوم سنتی جهان شده است. بنابراین تردیدی نیست که دولت فرانسه با تقدیر از این استاد مسلم موسیقی و اهدای نشان شوالیه به او، نه تنها خیل عظیم دستاوردهای هنری او را ارج نهاده بلکه جایگاه و ارزش فرهنگی- هنری بخش عظیمی از تاریخ موسیقی ایران را که به واسطه حسین علیزاده به دست آمده به درستی درک کرده است.


 
(مسیریابی پیازی) چیست و چه کاربردی دارد؟
ساعت ٤:٥٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ آبان ۱۳٩۳ : توسط : محمود اعتضادی جمع

در روزهای اولیه اینترنت، مفهوم حریم خصوصی خیلی پررنگ تر از امروزه بود! ناشناس بودن در اینترنت یکی از بهترین (شاید هم بدترین! بستگی دارد این سوال رو از چه کسی بپرسید) ویژگی های اینترنت بود و است. هر وقت صحبت از حریم خصوصی در اینترنت است مفاهیمی همچون “پروکسی سرور” و یا “Private Browsing” نیز مطرح میشوند اما ایا واقعا میتوان در اینترنت به صورت ناشناس به فعالیت پرداخت؟

خیر! تحت هر شرایطی شما در اینترنت قابل ردیابی خواهید بود … تفاوتی نمیکند که شما از چه روشی برای ناشناس ماندن در اینترنت استفاده میکنید، شما قابل ردیابی کردن هستید! شاید ترسناک به نظر برسد اما نگران نباشید، اینجاست که مسیریابی پیازی وارد داستان میشود. با استفاده از این تکنولوژی شما هنوز هم قابل ردیابی کردن هستید اما کار ردیابی کردن شما بسیار دشوار تر از پیش خواهد بود.

مسیریابی پیازی چه گونه کار میکند؟

برای این که مفهوم مسیریابی پیازی را بهتر متوجه شوید اجازه دهید با پروکسی سرور ها شروع کنیم. شما وقتی به یک پروکسی سرور متصل میشوید، از طریق ان سرور به مرور وب خواهید پرداخت و اگر کسی سعی به ردیابی کردن شما بکند به جای پیدا کردن ادرس خانه ی شما، ای پی سرور را به دست خواهد اورد.
اما پروکسی سرور ها امن نیستند، پروکسی سرور ها اطلاعات شما را برروی سرور های خود ذخیره میکنند و اگر لازم باشد میتوانند شما را شناسایی کنند. پروکسی سرور ها قادر نیستند تا از هویت شما در اینترنت محافظت کند و شما به راحتی قابل ردیابی کردن هستید.

مسیریابی پیازی همانند یک نسخه پیشرفته تر از مسیریابی از طریق یک پروکسی سرور است. در این روش به جای این که اطلاعات شما از طریق یک سرور ناامن منتقل شوند، از طریق یک شبکه از Node ها که در هر مرحله اطلاعات شما را رمز گذاری میکنند منتقل میشود.
تنها Node پایانی قادر خواهد بود تا اطلاعات رمزنگاری شده رو پردازش کند. با استفاده از این روش پیدا کردن منبع اصلی فرستنده ان اطلاعات تقریبا غیر ممکن خواهد بود. اجازه بدهید که مقاله رو با یک مثال ادامه بدهیم.

یک مثال ساده …
فرض کنید شما برروی کامیپوتر خود از یک Client مسیریابی پیازی استفاده می‌کنید. کامپیوتر شما داده ها را رمز گذاری خواهد کرد و به Node A ارسال خواهد کرد. Node A نیز اطلاعات رمز گذاری شده را دوباره رمز گذاری خواهد کرد و به Node B ارسال خواهد کرد.

Node B نیز دوباره اطلاعات رمز گذاری شده توسط کامیپوتر شما و Node A را رمز گذاری خواهد کرد و به Node C ارسال خواهد کرد. Node C تمامی اطلاعات ارسال شده را از حالت رمز نگاری شده خارج میکند و به مقصد مورد نظر شما ارسال میکند.
تمامی این مراحل در هنگام دریافت اطلاعات نیز انجام میشوند اما با این تقاوت که به جای Node C، کامیپوتر شما اطلاعات رمزگذاری شده رو از حالت رمزگذاری شده خارج و پردازش خواهد کرد. البته در این مثال سعی شده است تا این پروسه به ساده ترین شکل ممکن توضیح داده شود و الگوریتم اصلی خیلی پیچیده تر از این مثال توضیح داده شده است.

مسیریابی پیازی چه سودی برای من دارد؟

دلیل اصلی استفاده از این فناوری، پنهان کردن هویت شما در اینترنت است! اگر نمیخواهید تا کمپانی های بزرگی همانند گوگل و امازون به اطلاعات شما دسترسی داشته باشند شما میتوانید از این فناوری استفاده کنید تا در اینترنت به صورت ناشناس باقی بمانید. در مقالات بعدی دیفوراف به چگونگی راه اندازی یک Client برای استفاده از TOR خواهیم پرداخت.

البته کاربردهای مسیریابی پیازی تنها به این مورد خلاصه نمیشوند، برای مثال شما میتوانید وبسایت خود را تنها برای کاربرانی که از این فناوری استفاده میکنند در دسترس قرار بدهید. شاید این کار کمی غیر عادی به نظر برسد اما قرار دادن وبسایت برروی یک شبکه رمزنگاری شده زیاد هم فکر بدی نیست.

نتیجه گیری

همان طور که پیش از این نیز بدان اشاره کردم، استفاده از مسیریابی پیازی نیز ۱۰۰ درصد ایمن نیست و هرچه قدر هم که امنیت یک شبکه زیاد باشد، احتمال هک شدن ان وجود دارد. برای اطلاعات بیشتر درباره فناوری مسیریابی پیازی میتوانید عبارت Onion Routing رو در گوگل جست و جو کنید.

منابع:
پایگاه اطلاع رسانی پلیس فتا
سایت دیفوراف
سایت سرزمین آی تی

http://roshd.ir/Default.aspx?tabid=611&EntryID=3488&SSOReturnPage=Check&Rand=0