محمود اعتضادی

رایانه - موسیقی - روانشناسی
 
جواد معروفی پیوند دهنده موسیقی غرب و شرق
ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٦ آذر ۱۳٩۳ : توسط : محمود اعتضادی جمع

جواد معروفی استاد موسیقی دهه های گذشته ایران را می توان در زمره هنرمندانی قرار داد که تلاش های قابل توجهی برای شناسایی موسیقی غرب و شرق در کنار هم به مخاطبان انجام داد .

وی در سال 1291 در تهران به دنیا آمد، پدرش موسی معروفی، از شاگردان برگزیده درویش خان و از موسیقیدانان بزرگ دوره خود بود.

داشتن چنین پدری برای جواد معروفی موجب شد در همان زمان کودکی به سمت موسیقی کشیده شود که در ادامه نیز آن را به صورت حرفه ای دنبال کرد.

آشنایی جواد معروفی با موسیقی در ابتدا با نواختن تار نزد پدرش آغاز شد و بعدها نیز نوازندگی ویلن را ادامه داد به طوریکه با چندی بعد به بیشتر سازهای موسیقی سنتی آشنایی داشت.

هنرستان موسیقی ملی که در آن زمان توسط کلنل وزیری تاسیس شده بود محلی مناسب برای علاقه مندان یادگیری به موسیقی آکادمیک به شمار می رفت به طوریکه نوازندگان از سن نوجوانی می توانستند در آن تحصیل کنند.

برخورد وی با موسیقی آکادمیک موجب شد که نوازندگی پیانو کلاسیک را انتخاب کند، در طول زمان تحصیل خود رپرتوآر اجرایی موسیقی غربی را به خوبی فراگرفت، البته جواد معروفی موسیقی ایرانی را رها نکرد و در همین زمان نزد علینقی وزیری موسیقی ایرانی را نیز فرا می گرفت.

در زمانی که دهه دوم زندگی خود را آغاز می کرد توانست به عنوان مدرس موسیقی در مدارس تهران مشغول به کار شود این فعالیت معروفی همچنان ادامه داشت تا اینکه رادیو ملی ایران تاسیس شد .

جواد معروفی در طول کار حرفه ای خود سعی داشت بیانی تازه از تلفیق موسیقی غرب و شرق را بر روی ساز پیانو به مخاطبان ارائه کند که همین امر موجب شد بسیاری از مردم جامعه آن زمان به موسیقی علاقه مند شوند .

نواختن پبانو ایرانی در این زمان بود که اوج شکوفایی خود را تجربه می کرد، معروفی در سبک نوازندگی خود با الهام مشیر همایون شهردار و استاد مرتضی محجوبی و ادغام آن با تکنبک بالای نوازندگی خود تجربه ای تازه را در این راستا رقم زد.

جواد معروفی در امر آهنگسازی نیز موفق بود ، در همین زمان قطعه ترانه های خیام را با محوریت اشعار این شاعر بزرگ تدوین کرد که مورد استقبال نیز قرار گرفت.

با آغاز به کار رادیو ملی ایران هنرمندان سرشناس بسیاری در این مجموعه کار خود را آغاز کردند که معروفی نیز از جمله این هنرمندان بود ، وی در کنار اساتیدی همچون ابوالحسن صبا، حبیب سماعی، حسین تهرانی و مرتضی نی داوود هنرنمایی می کرد.

معروفی فعالیت خود در رادیو را با تنظیم قطعات برای ارکستر زهی و غربی آغاز کرد، این تنظیمات در زمان خود بی نظیر به شمار می رفت ، وی آثار موسیقی ایرانی را با تبحر و لطافت خاصی تنظیم می کرد که باب تازه را نیز برای موسیقی ایرانی ارکسترال در آن زمان برای مخاطبان گشود .

تولد رادیو باب تازه ای را در تاریخ معاصر موسیقی ایران گشود ، موسیقی مهمترین نقش را در رادیو ایفا می کرد و به همین ترتیب جامعه آن زمان وابستگی قابل توجه ای به رادیو داشت.

در زمان تاسیس برنامه های گل ها جواد معروفی نقش پررنگ تری نسبت به گذشته ایفا کرد ، این آهنگساز در بیشتر قطعات مجموعه گلها به عنوان آهنگساز، رهبر ارکستر و تنظیم کننده آثار ایفای نقش می کرد .

بسیاری بر این عقیده اند که جواد معروفی نقش بسزایی در شکوفایی موسیقی زمان خود داشت، ارکسترال کردن موسیقی ایرانی کار آسانی نبود چرا که موسیقی سنتی بر پایه تکنوازی استوار بود و معروفی یکی از آن افرادی بود که با این عمل خود یک تحول در این هنر ایجاد کرد .

از جمله آثار وی می توان به فانتزی ژیلا ، خواب های طلایی ،کوکو، دستگاه های موسیقی ایرانی در پیانو ، عاشورا

راز خلقت و فراق ،پیش در آمد اصفهان و رومی اشاره کرد .

قطعه خواب های طلایی را می توان شناخته شده ترین اثر این هنرمند برشمرد، در این قطعه آهنگساز با بهره گیری از تکنیک نوازندگی غربی پیانو و آمیختن آن با ملودی های ایرانی اثری را تدوین کرد که تا امروز نیز مورد توجه علاقه مندان به موسیقی است .

یکی از دیگر خدمات جواد معروفی به موسیقی تدریس در دانشگاه تهران و هنرستان موسیقی بود وی در این زمان شاگردان بسیاری را تربیت نمود که از این میان می توان به انوشیروان روحانی اشاره کرد.

وی بر این عقیده بود که برای یادیگری سبک نوازندگیش نخست باید هنرجویان آثار کلاسیک را یاد بگیرند و با تامل بر روی داشته های تکنیکی آن توان نوازندگی خود را بالا ببرند و در مرحله بعد تکنیک های نوازندگی موسیقی ایرانی بر روی پیانو به آنها آموزش داده شود .

معروفی مردی توانا در امور موسیقی و با اخلاق به شمار می رفت که با تلاش و زحمات خود در عرصه موسیقی توانست بیان تازه ای از موسیقی کشورش را با ترکیب داشته های کلاسیک و سنتی به علاقه مندانش تقدیم کند .

امروزه آثار وی در قالب اتودهای اموزشی و قطعات در قالب کتاب جمع آوری شده است که هنرجویانی به یادگیری نوازندگی پیانو ایرانی علاقه مند هستند از آنها استفاده نمایند .

این هنرمند در بامداد روز سه شنبه شانزدهـم آذر ماه 1372در تهران در گـذشت.

 ایرنا


 
استاد حسین علیزاده نشان شوالیه را رد کرد
ساعت ٧:٤٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٩ آذر ۱۳٩۳ : توسط : محمود اعتضادی جمع

استاد حسین علیزاده با انتشار نامه ای،از دریافت نشان شوالیه امتناع کرد. وی پیش از این قرار بود در شامگاه ششم آذرماه، طی مراسمی در اقامتگاه سفیر فرانسه، نشان شوالیه هنر و ادبیات را از برونو فوشه، سفیر این کشور در ایران دریافت کند.

به گزارش  باشگاه خبرنگاران؛ حسین علیزاده، آهنگساز و موسیقیدان، پس از مدت ها سکوت خبری موضع روشن خود را نسبت به اهدای نشان شوالیه از سوی دولت فرانسه، طی نامه ای مطرح کرد.

متن نامه به شرح زیر است:
 
به نام آنکه هنر را آفرید
 
شاید نوشتن این نامه، دشوار ترین و زیباترین لحظه عمرم را رقم می زند.
  از روزهایی دور، از کوچه پس کوچه های خیابان خیام تا دبستان حافظ.از خیابان خواجه نظام الملک تا هنرستان موسیقی. از خیابان درختی تا مسیر دانشگاه تهران، از مسیری تا مسیری سیر شد...
  از صدها کوچه و شهر و دیار گذشتم اما به شوق هفت شهر عشق در خم کوچه ای به انتظار ماندم و می مانم. چه با شکوه است یاد مادرم و یاد پدرم که برایم خودآموز عشق اند. و چه با شکوه است ستایش آموزگارانی که واژه مقدس هنر را در من دمیدند. سالهاست به پاس حق شناسی شان دل می نوازم و چه بزرگ مردمی که دل می دهند، می سازند و می پرورانند هنرمندشان را.
  هنر فراتر از هر مرزی حکایتی است آشنا برای هر انسان. پیام آور عشق ، صلح، دوستی، برادری و برابری. نقشی است تا ابد برای هر دلی که می تپد در دیار من و دیاری دگر. هنرمند در دیار خود ساخته می شود تا بپروراند جهانی را.
  موسیقی کهن ایران، طنین تاریخ مردمی است با شکوه. عشق، شجاعت و ایثار از تک تک نغمه هایش جاری است. و افتخار واژه ایست که مردم به هنرمند هدیه می دهند؛ همان طور که ما به هنرمندان بزرگ خود و جهان افتخار می کنیم، مردم هنردوست جهان نیز به بزرگان ما افتخار می کنند. مرا مردم هنردوست و هموطنان عزیز و بزرگم بارها به اوج افتخار رسانده اند. افتخاری که در بلندای وجود و در دستان گرمشان بود و حالا...
  نغمه عشق و محبت و سپاس از دیاری دگر با عنوان و معنی خاص.  نه در ستایش من، بلکه در ستایش هنر و هنرمند و چه زیباست نام ایران بر بال هنر، در پرواز از دیاری به دیاری و از مردمی به مردمی.  اگر سیاهی جنگ و کینه و نابرابری در دنیای قدرت حاکم است، نغمه های عشق در دل مردم جهان فراتر و با قدرتی جاودانه نیز حاکم است. اگر سفیر سیاسی و فرهنگی کشور فرانسه، هدیه ملت با فرهنگ فرانسه را به سینه هنرمندان بزرگ ما نصب می کند، آن را ارج می نهیم و ما نیز ستایش می کنیم ستارگان پر افتخار تاریخ خود را.
  شاید اگر در دیار ما توجه و درک از هنر والای موسیقی همان طور که نزد مردم است، نزد مسئولان - که باید خدمتگزاران تاریخ و فرهنگ و هنر باشند- می بود، یک هدیه و عنوان غیر خودی این همه انعکاس نداشت.
  وقتی در فضای هنری نور کافی نباشد، چراغی کوچک خورشید می شود.
  و اما من ضمن قدردانی از مسئولین کشور و سفارت فرانسه، به احترام مردم هنر پرور و هنر دوست ایران، به نام حسین علیزاده قناعت کرده و تا آخر عمر به آن پیشوند و یا پسوندی نخواهم افزود.
  در آخر ضمن تبریک به تمام بزرگان ایران و جهان که نشان با ارزش شوالیه را دریافت کرده اند، خود را بی نیاز از دریافت هر نشانی دانسته، همچنان اندر خم کوی دوست و به شوق عشق تا آخر عمر خواهم ایستاد.
 
با سپاس از تمام مردم هنردوست ایران و جهان
 
حسین علیزاده


 
گوش دادن به موسیقی غمگین باعث شادی مضاعف می‌شود
ساعت ٤:٤۳ ‎ب.ظ روز شنبه ۸ آذر ۱۳٩۳ : توسط : محمود اعتضادی جمع
آیا شما هم جزو افرادی هستید که تمایل به گوش دادن به موسیقی‌های غمگین ندارند مطالعات جدید روانشناسان آلمانی نشان می‌دهد که گوش دادن به موسیقی غمگین باعث شادی مضاعف می‌شود.
 
آیا تنها در زمان هایی که احساس خوبی ندارید به موسیقی غمگین گوش می کنید؟ آیا در زمان هایی که شاد و خوشحال هستید از شنیدن موسیقی غمگین خودداری می کنید؟ مطالعات جدید محققان نشان می دهد گوش دادن به موسیقی غمگین در زمان خوشحالی یا ناراحتی نه تنها شما را غمگین نمی کند، بلکه شادی مضاعفی را نیز به شما می بخشد.

موسیقی غمگین می تواند روح انسان را بازسازی کند هر چند که هنوز علت و پایه علمی دقیقی برای آن ذکر نشده اما محققان برای کشف چگونگی این عملکرد مغز به تحقیقات گسترده تری مشغول شده اند. نتایج مطالعات محققان دانشگاه برلین در آلمان نشان می دهد که اگر میزان سنجش احساس خوشبختی و خوشحالی صفر باشد، شخص نه تنها با گوش دادن به موسیقی های شاد احساس خوشحالی نمی کند بلکه موسیقی غملگین می تواند احساس خوشایندتری را به قلب او بازگرداند. در این تحقیق، 800 داوطلب مورد آزمایش قرار گرفتند و از آنها خواسته شد تا پس از شنیدن موسیقی غمگین به ابراز احساسات خود بپردازند. اگر اشخاصی که مبتلا به افسردگی بودند و پس از شنیدن موسیقی غمگین احساسات متفاوتی داشتند را فاکتور بگیریم، تمام داوطلبان پس از شنیدن موسیقی غمگین احساس آرامش پیدا کرده و پریشانی روانی آنها تا حد قابل توجهی کاهش پیدا کرده بود.

معمولا گفته می شود که با شنیدن موسیقی غمگین احساس نوستالژی، افسردگی بر اشخاص حاکم می شود در صورتی که موسیقی غمگین می تواند باعث تحریک تخیل، خلاقیت و الهام بخش باشد. افزون بر آن، موسیقی غمگین می تواند همانند مرحمی بر احساسات پریشان و منفی عمل کند.