محمود اعتضادی

رایانه - موسیقی - روانشناسی
 
در باره استاد صفوت
ساعت ۸:٤۱ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۱ خرداد ۱۳٩٢ : توسط : محمود اعتضادی جمع

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، حسین علیزاده در مراسم بزرگداشت یاد و خاطره داریوش صفوت گفت: در کشور ما معمولا آدم هایی که ارزش علمی فوق العاد ای دارند بسیار گمنام تر از آدم هایی که معمولی ترند می مانند. این اتفاق در طول تاریخ ما چیز جدیدی محسوب نمی شود.

این موسیقیدان در این مراسم که 9 خرداد به مناسبت چهلمین روز درگذشت داریوش صفوت در فرهنگسرای ارسباران برگزار می شد، ادامه داد: نام صفوت هیچ نیازی به پسوند و پیشوند ندارد و زمانی که به ما خبر می دادند ایشان در دفترشان هستند با خوشحالی تمام به دیدنش می رفتیم. اما متاسفانه نام ایشان در زمان مرگش مطرح شد و برای حتی کسانی که تا آن روز نامش را هم نشنیده بودند اهمیت پیدا کرد.

وی همچنین تصریح کرد: صفوت یک آدم زمینی بود و تفاوتش با بقیه آدم ها این بود که هوش و ذکاوت بیشتری داشت و عاشق بود. قتی هم که در همین مجلس تصویری از نوازندگی اش پخش می شد صداقت و عشق را می شد در عملکردش دید و احساس کرد.

حسین علیزاده در ادامه گفت: موسیقی در تاریخ کشور ما به گونه ای بوده که همواره برخی ها آن را به دندان گرفته اند تا بتوانند موسیقی را نجات داده و به نسل بعد تحویل بدهند؛ دکتر صفوت نیز از همین گونه آدم ها بود. اما باید یادمان باشد که صفوت را مجرد و تنها نبینیم؛ زمانی که او در مرکز حفظ و اشاعه شروع به فعالیت کرد استاد برومند نیز در کار ایشان بود و این صفوت بود که ارزش های برومند را درک کرد و به آنجا آورد.

این آهنگساز همچنین افزود: خود استاد داریوش صفوت نیز ثمره یکسری از اساتید بزرگ کشورمان مانند استاد صبا بود. صفوت اگر امروز هم در این مجلس بود چنان با احترام از استاد صبا یاد می کرد که صبا گفتن از زبانش نیافتد.

 

وی تاکید کرد: ما وقتی از مرکز حفظ و اشاعه موسیقی و تاثیر داریوش صفوت صحبت می کنیم از دوره ای سخن به میان می آوریم که موسیقی ممنوعیتی ندارد و رقابت خوبی هم به وجود آورده است. ما زمانی که برای کار در این مرکز پذیرفته شدیم در خواب هم نمی دیدیم با اساتیدی چون فروتن و هرمزی و برومند و صفوت بسیاری دیگر کار کنیم.

علیزاده ادامه داد: به واسطه همین مرکز حفظ و اشاعه موسیقی بود که رقابت در موسیقی شدت گرفت و سطح موسیقی ما بالا رفت.

این موسیقیدان گفت: دکتر صفوت در میان دوستان و همکاران، استثنایی بود. من از ایشان احترام به استاد را یاد گرفتم حتی اگر تنها یک روز از آن استاد درس گرفته باشم. ایشان به خیلی چیزها اعتقاد نداشت اما چیزی را به ما تحمیل نمی کرد. ما بسیاری از مسائل تکنیکی را نیز از دکتر صفوت آموختیم.

وی افزود: متاسفانه ما همه تاریخ مان مقطعی است و تداوم ندارد. تمام زحمات دکتر صفوت و بزرگان دیگر را ببینید که هیچ گاه تداوم نیافته است. این مشکل ما ریشه ای تاریخی دارد. چرا چیزهای خوب و آدم های خوب تداوم پیدا نمی کنند.

حسین علیزاده گفت: دکتر صفوت در یک مقطع زمانی به دلیل دانش، ذکاوت و توان مدیریتی اش باعث نجات موسیقی ایرانی شد و ما متاسفیم که راهش تداوم پیدا نکرد. صفوت آدم ساده ای نبود که با یک نگاه ساده بخواهیم او را بشناسیم.

این آهنگساز تصریح کرد: مرکز حفظ و اشعه موسیقی در زمان دکتر داریوش صفوت همان بهشتی بود که امشب از آن بسیار سخن به میان آمد. ما در این بهشت فقط درس نمی گرفتیم بلکه با اساتید مان زندگی می کردیم.

وی همچنین در ادامه افزود: سایه در همان زمان به من می گفت«این اساتید به عشق شما دوباره زنده شده اند و اگر یک روزی این مرکز حفظ و اشاعه تعطیل شود آنها نیز می میرند. کما اینکه بعد از تعطیلی مرکز نیز این اتفاق افتاد و آن اساتید هر چند سن شان هم بالا بود اما به سرعت یکی پس از دیگری از میان ما رفتند.